Posted: 7 Mart 2016 Pazartesi by wildceno in
1

bir sessizlik oldu...
'günün birinde diye anlatmak istediğim hikayeler var' dedim sessizliği bozmak adına çığlıklarım yerine. 'bizim hakkımızda mı, hiç tanımadığımız kişiler hakkında mı' dedi. 'bizim hakkımızda da var, ama şuanda bunları duymayı hak edecek kadar bana yakın değilsin' deseydim ki diyemedim. dilime örs düştü. 'her şeyden var az biraz' diye bağladım cümleyi. işte yine o ölümden damıtılmış soğuk sessizlik büründü havaya. ışık hızıyla uzaklaştım. bir ses duydum derinden, bir klarnetin son nefesini verişi uğuldadı kulaklarımda. 'müzik dinleyesim var ama daha önce hiç dinlemediklerimden ve tam benim için olacak, şuanda hiç bir şey bana değil' demişim işte o ara. ses etmedi...

'her şey olacağına varır, en kötü ne olabilir ki' dedi, en kötü ayrılırız diyecekken araya 'kötü diye bir şey yok ki' diye geveledim kelimeleri.

sessizlik saniyelerin içinde büyürken zaman aklını yitirmiş gibiydi. saatlerce konuşan susmayan sanki biz değildik de konuşma yeni bulunmuş biz henüz kendimizi ifade edecek kadar öğrenememiştik.

bir dünya avuçlarımızdan, sevgi kalbimizden sökülüyordu, hiç birimiz tek bir hamle dahi yapmıyorduk, durdurmak için.

Posted: 2 Mart 2016 Çarşamba by wildceno in
0

Ben sana ne yaptım ki, her söylediğim sana batıyor, sürekli gergin ve sıkılgan biri oldun. Gün geçtikçe her halin benden uzak. Her sözün her kelimen gittikçe benden uzaklaşıyor. Ben değilsem senin beklediğin adam, e ne diye benle uğraşıyorsun bir zahmet siktir git.
Ben sevdim bir kere, istediğim şey benim olman.
Evet sorudun ya 'ayrılırsak üzülürmüsün' ağzıma bile sıçılır. Ha ilk sıçan da sen olmicaksın, bu da dünyanın sonuda olmayacak.  Ha işte aldın sorunun cevabını şimdi yolun açık olacaksa bulacaksan beyaz atlı prensesini, yola koyul.
Ben birlikte saatlerce konu bile olmadan gülüp mutlu olduğumuz zamanları aramaya devam eder, sonra bana ait olmayan hayatımda yaşamaya devam eder, tıpkı senden önceki gibi. Ölüme yaklaşırım ve sonumun olsun belki. Keyfini sürerim.
De haydi